rsts

Πέντε χρόνια σαν αιώνας!

Friday, 10 April 2015 05:47 // 1374
Rate this item
(0 votes)

Πέρασαν πέντε χρόνια (8/4/2010) από την ημέρα που ο Αθηναϊκός προσέθεσε μια «χρυσή» σελίδα στην ιστορία του γυναικείου μπάσκετ, κατακτώντας το Eurocup. Η ιστοσελίδα sdna.gr φιλοξένησε με αφορμή το γεγονός αυτό δηλώσεις της Όλγας Χατζηνικολάου και του κόουτς Τζώρτζη Δικαιουλάκου, από τους βασικούς συντελεστέες της επιτυχίας αυτής!

 

Η Όλγα Χατζηνικολάου κλήθηκε να ανακαλέσει στη μνήμη της στιγμές από εκείνη την πορεία και δε δυσκολεύτηκε ιδιαίτερα: «Θυμάμαι τα πάντα από την ημέρα του τελικού στην Αθήνα, λεπτό προς λεπτό ο, τι έγινε. Μού είχε κάνει τρομερή εντύπωση ο κόσμος. Φτάσαμε δυο ώρες πριν τον αγώνα στο γήπεδο, το οποίο ήταν γεμάτο με τον κόσμο να φωνάζει, πράγμα που είναι εξωπραγματικό για τα δεδομένα του γυναικείου μπάσκετ». Το γυναικείο μπάσκετ στα καλύτερά του, ο Αθηναϊκός γίνεται η πρώτη ομάδα με ευρωπαϊκό τίτλο κι η πρώην πάικτρια της ομάδας δηλώνει στο SDNA: «Η δημοσιότητα που είχε πάρει η πορεία μας, με τηλεοράσεις, ραδιόφωνα να ακολουθούν την ομάδα το έκαναν να μοιάζει σαν γιορτή του γυναικείου μπάσκετ. Ήταν η πρώτη φορά που αυτό αναδείχθηκε τόσο έντονα και το χαιρόμασταν όλες».

Ο τελικός ήταν μια γιορτή για το άθλημα στην Ελλάδα, αλλά οι παίκτριες του Αθηναϊκού χρειάστηκαν χρόνο για να νιώσουν άνετα: «Στον τελικό στον Βύρωνα είχαμε πάρα πολύ άγχος. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθες την ανάγκη να ανοίξει μια πόρτα και να αρχίσω να τρέχω». Η πίστη στο σύνολο, όμως, είναι αυτή που βγαίνει νικήτρια στη μάχη με το άγχος: «Τελικά, η σκέψη που μετράει είναι αυτή που σε κάνει να σκέφτεσαι πως δεν θα έχεις πολλές ευκαιρίες να ξαναζήσεις κάτι τέτοιο. Εμπιστευόμουν τόσο πολύ το πλάνο του προπονητή και την ποιότητα της ομάδας μου που δεν ένιωθα αμφιβολία για το αν θα το πάρουμε».

DSC 0110

Ιδιαίτερη σχέση με τη Ρωσία κι ένα «μάθημα»

Εκείνη η σεζόν κι όσα συνέβησαν σε αυτήν ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τις περισσότερες παίκτριες κι η Όλγα Χατζηνικολάου το παραδέχεται: «Μου έχουν μείνει τα ατελείωτα ταξίδια, ατελείωτα πραγματικά. Σε όλη τη χρονιά ήμασταν με μια βαλίτσα στο χέρι. Χρησιμοποιήσαμε και δοκιμάσαμε όλα τα μεταφορικά μέσα, εκτός από το καράβι. Τα πάντα γίνονταν απόλυτα επαγγελματικά. Όλες ήμασταν με τον ίδιο τρόπο ντυμένες, με κοστούμια και φουλάρια. Τα ταξίδια στη Ρωσία, από ένα σημείο και μετά, έγιναν ρουτίνα, αφού είχαμε παιχνίδια συνέχεια εκεί. Μάλιστα, τα περισσότερα ματς γίνονται σε πόλεις εκτός Μόσχας κι έπρεπε να παίρνουμε τρένα και να κάνουμε ταξίδια 10-11 ωρών, νιώθοντας κάθε στιγμή ότι πρόκειται το τρένο να φύγει από τις ράγες».

Ωστόσο, για τη νυν παίκτρια του Πρωτέα Βούλας δεν ήταν μόνο τα ατελειώτα ταξίδια αυτό που βίωνε για πρώτη φορά: «Είχαμε εξαιρετικό κλίμα και θεωρώ τρομερό το πώς δέσαμε οι Ελληνίδες με τις ξένες και τί επικοινωνία αναπτύξαμε μεταξύ μας. Δεν υπήρχε καθόλου ανταγωνισμός. Ήταν κάτι που συνάντησα πρώτη φορά στην καριέρα μου. Από τον προπονητή μέχρι τον φυσιοθεραπευτή, όλοι είχαν τον ίδιο στόχο. Είτε έπαιζα 10, είτε 30 λεπτά δεν με ενδιέφερε».

Σε μια τέτοια σεζόν, όλα τα παιχνίδι μετρούν το ίδιο κι αποτελούν ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη του στόχου. Εντούτοις, υπάρχουν στιγμές που ενισχύουν την εμπιστοσύνη στο σύνολο κι η Όλγα Χατζηνικολάου μιλάει για αυτή, στο «ταξίδι» του Αθηναϊκού: «Το παιχνίδι μες στο Κουρσκ για τα ημιτελικά μάς έπεισε ότι μπορούμε να το πάρουμε. Παίζαμε σε γεμάτο γήπεδο, μείναμε πίσω από πολύ νωρίς και δείξαμε ψυχή και πάθος. Δεν φοβηθήκαμε ούτε στιγμή, ούτε από τη διαιτησία, ούτε από την έδρα. Έβλεπες την αποφασιστικότητα στα μάτια όλων. Νιώθαμε ότι δεν μπορεί να χάσει αυτή η ομάδα. Ήταν σαν να είναι γραφτό από την πρώτη ημέρα πως αυτή η ομάδα θα πετύχει κάτι σπουδαίο».

Το παιχνίδι στο Κουρσκ ήταν καθοριστικό, αλλά ο αγώνας στο ίδιο γήπεδο ένα χρόνο πριν λειτούργησε ως «μάθημα» στην ομάδα του Αθηναϊκού και, μάλλον, ήταν απαραίτητο να προηγηθεί. Συγκεκριμένα, μια σεζόν πριν την κατάκτηση ο Αθηναϊκός είχε τεθεί ξανά αντιμέτωπος με την Ντιναμό Κουρσκ και, παρά τη νίκη με 20 πόντους διαφορά στον Βύρωνα, ακολούθησε η ήττα με 25 πόντους στο Κουρσκ (77-52) κι ο αποκλεισμός: «Η αλήθεια είναι πως δεν είχαν μείνει πολλές παίκτριες από την προηγούμενη χρονιά. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο είχε έρθει ο αποκλεισμός την προηγούμενη χρονιά μάς βοήθησε στο να διαχειριζόμαστε σωστά τα διπλά παιχνίδια. Ο αποκλεισμός της προηγούμενης χρονιάς έγινε μάθημα. Ο Δικαιουλάκος μάς το έλεγε συνεχώς, ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα εφησυχασμού, παρά τη νίκη στο εκτός έδρας παιχνίδι» αναφέρει η Όλγα Χατζηνικολάου που δεν είχε βιώσει τον οδυνηρό αποκλεισμό της προηγούμενης σεζόν.

 

«Τα μπάτζετ δεν μπαίνουν στο παρκέ» κι οι πιθανότητες επανάληψης

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Αθηναϊκός κλήθηκε να αντιμετωπίσει ομάδες με πολύ μεγαλύτερο μπάτζετ από εκείνον, αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα: «Τα λεφτά δεν μπαίνουν στο παρκέ, ούτε παίζουν μπάσκετ. Υπάρχουν πολλά παραδείγματα κι από το ανδρικό μπάσκετ. Πιστεύω πολύ στην ελληνική ψυχή και στο γεγονός πως έχουμε κάτι που λείπει από τους άλλους λαούς. Το ότι εμείς οι Ελληνίδες που αποτελούσαν την «αφρόκρεμα» εκείνη την περίοδο, πέσαμε σε εξαιρετικές ξένες που είχαν μπει στην ελληνική νοοτροπία από πλευράς ψυχής και πάθους ήταν κομβικό. Ήταν λες κι είχαμε πιαστεί σε μια αλυσίδα και πηγαίναμε προς τον ίδιο στόχο. Η μία έπαιζε για την άλλη, αλλά κι όλο το προπονητικό τιμ έτρεχε για εμάς».

Υπάρχουν πιθανότητες να επαναληφθεί κάτι τέτοιο στο γυναικείο μπάσκετ; Η Όλγα Χατζηνικολάου καταθέτει την άποψή της: «Φοβάμαι πως όχι. Ειλικρινά το ελπίζω, αλλά επειδή μετά το Eurocup επικράτησε η ελπίδα πως το γυναικείο μπάσκετ, με το παράδειγμα του Αθηναϊκού, θα μπορέσει να πετύχει κι άλλα σπουδαία πράγματα και, τελικά, η κατάσταση κατέληξε να χειροτερεύει χρόνο με το χρόνο, έχω πάψει να το πιστεύω. Μακάρι να βρεθεί ένας άνθρωπος που θα θέλει να φέρει επιτυχίες στο γυναικείο μπάσκετ, αλλά χρειάζονται πολλά πράγματα που δεν αφορούν μόνο τα λεφτά».

Πέντε χρόνια σαν αιώνας

Για τον Αθηναϊκό, το ένδοξο, πρόσφατο παρελθόν έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το παρόν, αφού η ομάδα που πέντε χρόνια πριν «απογείωνε» το γυναικείο μπάσκετ, πλέον χρειάζεται τα play out για να εξασφαλίσει την παραμονή στην Α1': «Πρόκειται για κάτι πάρα πολύ στενάχωρο. Όλες οι παίκτριες, ακόμη κι όταν φύγαμε από τον Αθηναϊκό, συνεχίσαμε να έχουμε ένα ιδιαίτερο δέσιμο με την ομάδα. Ωστόσο, πλέον στεναχωριέμαι κι όταν πηγαίνω να παίξω εκεί. Δεν θέλω να μπάινω σε αυτό το γήπεδο και να βλέπω μια τόσο άσχημη κατάσταση. Παλιότερα ανυπομονούσα για παιχνίδια με τον Αθηναϊκο, αλλά φέτος προετοιμαζόμουν με σφιγμένο στομάχι πριν το παιχνίδι. Τίποτα δεν θυμίζει εκείνη τη χρονιά» αναφέρει στο SDNA η διεθνής παίκτρια, προβαίνοντας στην στενάχωρη διαπίστωση.

Login to post comments

thelofarmakeio

Αναζήτηση

videos

kleidarotrypa13

lines